Authenticiteit

 

Eén van mijn zoete zonden is, dat ik mezelf trakteer op de stukjes kaas, die de toeristen-kaaswinkels in hun winkels uitstallen. Ik slenter dan zo’n winkel in en doe alsof ik van alles bekijk, voordat ik een stukje kaas proef. Als het personeel naar me kijkt, zet ik een bedenkelijk gezicht op. Als ze niet kijken, neem ik die moeite natuurlijk niet en pak ik een ander blokje. Soms spreekt een verkoopster me aan en dan laat ik me nog een paar andere smaken serveren, alvorens ik vraag om iets dat ze niet hebben. En laat ik daar nou juist naar op zoek zijn. Vanmiddag werd ik aangesproken door een verkoopster, die verkleed was als Zeeuws Meisje. Haar collega droeg een boerenkiel met een rode zakdoek om zijn iets te korte nek gestrikt. Ze vroeg in het Engels of ze me kon helpen. Gelukkig moest ze samen met haar collega op de foto voordat ik antwoord kon geven. Ik keek naar het oudere Engelse paar dat hen fotografeerde en een enorme triestheid overviel me. Zonder iets te proeven verliet ik de winkel. Zoveel nep schaadt het authentieke beeld dat ik heb van de stad.

Het slechte weer hield de toeristen in de coffee shops en dus was het lekker wandelen door de stad. Het is zo prettig om op je eigen tempo te kunnen lopen. Ik besloot mijn humeur te verbeteren en dus liep ik naar de Nieuwe Hoogstraat. Dit is zo’n leuk deel van de Damstraatjes. Er zitten winkels waarvoor mensen uit alle delen van de stad en het land komen vanwege hun bijzondere aanbod. Zo is er de stoffenwinkel van A. Boeken.

 

Ik liep de winkel in en genoot van de uitstalling van al die stoffen en fournituren. Niet voor het eerst, wenste ik hevig, dat ik wat meer handigheid had in handwerken. Ik keek wat rond en luisterde mee naar wat de verkoper met zijn klanten besprak. Mijn humeur knapte al aardig op door de kennis van zaken die hij hierbij toonde. En hij keek zijn klanten aan, ook zo prettig.

 

Ik bekeek nog even de hoeden bij de Hoed van Tijn, ook al een heerlijk authentieke winkel waar je prettig en deskundig geholpen wordt. Ze hebben zoveel verschillende hoeden, ik zou er kunnen wonen. Wat sommige vrouwen met schoenen hebben, heb ik met hoeden. In een opperbest humeur verliet ik de winkel. Ik had dus geen excuus meer om andere winkels te bezoeken, maar als ik in de buurt ben, dan kan ik de verleiding, die Joe ’s Vliegerwinkel heet, niet weerstaan. Gelukkig heb ik kleinkinderen en altijd wel een reden om een cadeautje voor ze te kopen, zodat ik als blije Amsterdammer naar huis kon lopen.

Anna van Nouhuys (secretaris)